ﯾﮏ ﻏﺰﻝ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻘﺪﯾﻢ ﻋﺰﯾﺰﺍﻥ !
ﯾﮏ ﻏﺰﻝ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻘﺪﯾﻢ ﻋﺰﯾﺰﺍﻥ !
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺴﺘﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﺑﻢ ﻧﻤﯽ ﺁﯾﯽ، ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻢ
ﺑﻪ ﺭﺳﻢِ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽِ ﻓﺼﻞ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻢ
ﻟﺒﺎﺳﻢ، ﯾﺎ ﺍﺗﺎﻗﻢ، ﯾﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﭼﯿﺰِ ﮐﻪ ﻋﮑﺴﺖ ﻧﯿﺴﺖ
ﺑﻪ ﺁﺗﺶ ﻣﯿﮑﺸﻢ ﯾﮑﺴﺮ، ﻭ ﯾﮑﺠﺎﯾﯽ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻢ
ﺩﻭ ﺑﯿﺖِ ﯾﮏ ﻏﺰﻝ، ﺍﻣﺸﺐ ﮐﻼﺳﯿﮑﻢ ﺑﯿﺎ ﺗﺎ ﺍﯾﻦ -
ﻓﺘﯿﻠﻪِ ﯼ ﭼﺮﺍﻏﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﯿﻤﺎﯾﯽ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻢ
ﺷﺒﯽ ﺳﺮﺩ ﻭ ﺯﻣﺴﺘﺎﻧﯽ ﮐﺠﺎ ﮐﯿﻔﻢ ﮐﻨﺪ ﺑﺎﻧﻮ
ﭼﻪ ﻣﯿﮕﻮﯾﯽ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮ ﺑﻮﺩﺍﯾﯽ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻢ؟ !
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺗﺎﻻﺭ ﺻﺤﺮﺍﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺮﻗﺼﻢ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ
ﺑﻪ ﭘﯿﺶِ ﭼﺸﻢ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎ، ﺗﻤﺎﺷﺎﯾﯽ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻢ؟
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺴﺘﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﺑﻢ ﻧﻤﯽ ﺁﯾﯽ، ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻢ
ﺑﻪ ﺭﺳﻢِ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽِ ﻓﺼﻞ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻢ
ﻟﺒﺎﺳﻢ، ﯾﺎ ﺍﺗﺎﻗﻢ، ﯾﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﭼﯿﺰِ ﮐﻪ ﻋﮑﺴﺖ ﻧﯿﺴﺖ
ﺑﻪ ﺁﺗﺶ ﻣﯿﮑﺸﻢ ﯾﮑﺴﺮ، ﻭ ﯾﮑﺠﺎﯾﯽ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻢ
ﺩﻭ ﺑﯿﺖِ ﯾﮏ ﻏﺰﻝ، ﺍﻣﺸﺐ ﮐﻼﺳﯿﮑﻢ ﺑﯿﺎ ﺗﺎ ﺍﯾﻦ -
ﻓﺘﯿﻠﻪِ ﯼ ﭼﺮﺍﻏﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﯿﻤﺎﯾﯽ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻢ
ﺷﺒﯽ ﺳﺮﺩ ﻭ ﺯﻣﺴﺘﺎﻧﯽ ﮐﺠﺎ ﮐﯿﻔﻢ ﮐﻨﺪ ﺑﺎﻧﻮ
ﭼﻪ ﻣﯿﮕﻮﯾﯽ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮ ﺑﻮﺩﺍﯾﯽ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻢ؟ !
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺗﺎﻻﺭ ﺻﺤﺮﺍﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺮﻗﺼﻢ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ
ﺑﻪ ﭘﯿﺶِ ﭼﺸﻢ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎ، ﺗﻤﺎﺷﺎﯾﯽ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻢ؟
- ۳۲۸
- ۰۵ اسفند ۱۳۹۲
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط