سوره ی یاسین تویی اصلا تو قرآنی خودت

سوره ی یاسین تویی اصلا تو قرآنی خودت
ماه پیشت شرم دارد ماه تابانی خودت

بی گمان نهج البلاغهِ ناشی از چشمان توست
توی قلبم پادشاهی جان جانانی خودت

توی باران با منی وقتی که تنها می روم
مطمئنم رعد و برق و باد و بارانی خودت

هر کجا حرف از دلیری ها شدهِ لُر شد مَثَل
شهرکُردی، خرم آبادی، لُرستانی خودت

شک ندارم پیش چشمت چشم آهو هیچ نیست
می کنم هر روز و شب تکرار جیرانی خودت
سرگشته