شعر ملل هاینریش هاینهعشق و اندوهآه که توبه تمامی به فراموشی سپردیکه روزگار درازیمن مالک قلبات بودمدلات چه شیرینخطاکار و کوچک بوداز این شیرینتر و خطاکارتر نمیتوان یافتآه که توعشق و اندوهی رابه فراموشی سپردیکه قلبام را میفشردند