این روزها براے خودم چاے دم میڪنم ...

این روزها براے خودم چاے دم میڪنم ...

گل میگیرم و با خودم سر هر میز ڪافہ نادرے قرار میگذارم ...

روز هاے آخر با من بودن است...

باید هوایم را داشتہ باشم....

تا درست سقوط ڪنم....

قرار است از چشمان خدا بیفتم..!

خدایے ڪہ همیشہ تا بہ من رسید،

خودش را بہ آن راهے زد ڪہ مرا در آن راه نمیدادند ...

باید درست سقوط ڪنم...

میان ِ ندارے هایم،

تا هیچڪس بہ دارایے هاے او شڪ نڪند ....

مریم ، ڪوز ِت من !

هیچڪدام مرد ِ گفتن ِ ناگفته هاے او نبوده ایم ...

عیسے ، به آسپرین قناعت ڪن !

ڪہ در این روزگار

پارچہ را به صلیب میڪشند

و مترسڪ صدایش میڪنند ....