گفتم : کبوتر ِ بوسه

گفتم : کبوتر ِ بوسه
گفتی : پَر
گفتم: گنجشک ِ آن همه آسودگی
گفتی : پَر
گفتم : پروانه پرسه های بی پایان
گفتی : پَر
گفتم : التماس ِ علاقه
بیتابی ِ ترانه
بیداری ِ بی حساب
نگاهم کردی
نه انگشتت از زمین ِ زندگی ام بلند شد
نه واژه «پر» از بام ِ لبان ِ تو پر کشید
سکوت کردی که چشمه ی شبنم
از شنزار ِ انتظار من بجوشد
عاشقم کردی همبازی ِ ناماندگار ِ این همه گریه
و آخرین نگاه تو
هنوز در درگاه ِ گریه های من ایستاده است
حالا بدون ِ تو
رو به روی آینه می ایستم
می گویم: زنبور ِ گزنده ی این همه انتظار
کلاغ ِ سق سیاه این همه غصه
و کسی در جواب ِ گفته های من «پر نمی گوید
تکرار ِ آن بازی
بدون ِ دست و صدای تو ممکن نیست
پس به پیوست تمام ِ ترانه های قدیمی
باز هم می نویسم
برگرد!!!!!!!!!!