A KISS MADE OF BLOOD

PART:21
°°°°°°°°°°°
سالن تمرین ساکت بود. فقط صدای فلز و نفس‌های آرام جونگکوک. او پشت میکا ایستاده بود. «می‌خوای قوی شی؟»

میکا بدون نگاه کردن به او گفت: «قبلاً هم گفتم. آره.»

چند ثانیه سکوت. بعد صدای پارچه‌ای که باز می‌شد.

جونگکوک آرام گفت: «پس باید یاد بگیری حتی وقتی نمی‌بینی… به من اعتماد کنی.»

قبل از اینکه میکا سوالی بپرسد، پارچهٔ سیاه روی چشم‌هایش نشست. تاریکی. میکا فوراً نفس عمیقی کشید. «جونگکوک...»

دستش روی شانهٔ او قرار گرفت. «فقط صدای منو دنبال کن.»

او بدن میکا را کمی چرخاند و اسلحه را در دستش گذاشت. انگشتانش آرام انگشت میکا را روی ماشه تنظیم کردند. «هدف سه متر جلوته.»

میکا نفس گرفت.
اما تاریکی… ذهنش را شلوغ می‌کرد. جونگکوک آرام زمزمه کرد: «حالا.»

میکا شلیک کرد. صدای گلوله در سالن پیچید. چند ثانیه طول کشید تا جونگکوک پارچه را از چشم‌هایش برداشت. گلوله حتی نزدیک هدف هم نبود. میکا لبش را گاز گرفت. «من...»

جونگکوک حرفش را قطع کرد. «هیچی نگو.»

صدایش آرام بود. خیلی آرام. همین باعث شد میکا بدتر مضطرب شود. جونگکوک چند قدم جلو رفت و به هدف نگاه کرد. بعد برگشت. چشم‌های تیره‌اش مستقیم در چشم‌های میکا نشست. «می‌دونی مشکل کجاست؟ تو نمی‌ترسی.»

میکا با لج گفت: «گفتم که نمی‌ترسم.»

جونگکوک سرش را کمی خم کرد. «نه… اشتباه فهمیدی.»

دستش را جلو آورد و آرام اسلحه را از دست میکا گرفت. آن را روی میز گذاشت. بعد بدون عجله روبه‌رویش ایستاد. خیلی نزدیک. آن‌قدر نزدیک که میکا مجبور شد سرش را بالا بگیرد. «تو می‌ترسی… اما از من نه از این می‌ترسی که مجبور شی گوش بدی.»

میکا اخم کرد. «من گوش دادم.»

جونگکوک آه کوتاهی کشید. بعد ناگهان مچ دستش را گرفت نه خشن، اما محکم و او را چند قدم جلو کشید تا کنار دیوار بایستد. «پس بیا امتحان کنیم.»

او دوباره پارچه را برداشت. این بار آرام‌تر بست. تاریکی دوباره برگشت. «باز هم؟»

صدای قدم‌های جونگکوک دورش حرکت کرد. تنها چیزی که داشت… صدای او بود. «این بار شلیک نمی‌کنی فقط می‌ایستی و منتظر می‌مونی تا من اجازه بدم.»

بعد یک دقیقه. هیچ صدایی نبود. میکا تکان خورد. «جونگکوک؟»

جوال نیامد. «جدی می‌گم...»

ناگهان صدای او درست کنار گوشش آمد. «دیدی؟ حتی سی ثانیه هم نتونستی صبر کنی.»

پارچه را از روی چشم‌هایش برداشت. جونگکوک نگاهش کرد…بعد با لحنی آرام و سنگین گفت: «تنبیهت همینه.»

میکا اخم کرد. «چی؟»

جونگکوک یک قدم عقب رفت. «از حالا تا وقتی یاد بگیری صبر کنی...هر تمرینت با چشم بسته انجام می‌شه.»

میکا خیره شد. «داری شوخی می‌کنی.»

جونگکوک لبخند خیلی کمرنگی زد. «نه.»

او دوباره پارچه را بالا آورد. «چون وقتی مثل یه دختر لجباز رفتار می‌کنی…»

پارچه را آرام روی چشم‌هایش بست. و زمزمه کرد: «باید از اول تربیتت کنم.»

میکا نفسش را نگه داشت. و برای اولین بار فهمید
این مرد قرار نیست اجازه بدهد حتی یک بار هم از زیر قوانینش فرار کند.