خوبیَش این است که میدانی هرکس،

خوبیَش این است که میدانی هرکس،
حداقـــــل یکبار طعمش را چشیده
انتظــــــار  رامیگویم
همان خاص ترین تعریفِ گونه ای ازتنهایی!
شایدهم بی رحم ترین عاملِ واداشته شدن به تظاهرِ امید به زندگی!
یک عجیبْ بی رحمِ دوست داشتنی!
وتنها نقطه یِ اشتراکِ تمامِ تفاوت هایِ گونه یِ بشر!
شاید هم پیش نیاز یک مرگ تدریجی!
ساده ترینش،همینجا!
همین پیرمرد همسایه که سالهاست هرجمعه عصرباغچه را آب میدهد و تمام چراغ هاراروشن میکند که بچه ها،راه گم کرده ی خانه را بالاخره پیداکنند!
کمی  پایین تر از این هموار سطح حتی!
ازدحام رفت و آمدهای شهری
باز و بسته شدن این درها
جاماندن ها
صندلی های زردرنگ بالکه های سیاه
آدم های ناشناس وارانه تکراری!
دستفروش ها...
کمی دورتر و بالاتر!
هواپیماها!رفتن ها،بار و بندیل بردن ها،نبودن ها،بعد برگشتن ها...
 انتظار بوی خاکستری تکرار شدنی همه ی این سه سطح است...