الهینامه مناجات و اقرارهای یقینی بهرام محمدی بخش اول
الهینامه (مناجات و اقرارهای یقینی بهرام محمدی) (بخش اول) ✨
۱. الهی! نفسِ «منِ» توهمیام را از غبارِ خودبینی بپرهان تا در دریایِ «مهربانیِ مطلق» غرق شوم.
(معنا: پروردگارا! آن «منِ» ساختگی را از میان بردار تا در عشق محض و رحمت بیحد تو محو گردم.)
۲. الهی! هر دلِ شکسته را با دوختِ «رحمتِ ازلیات» التیام ده، تا باور کند هیچ چیزی از مهرِ تو محروم نیست.
(معنا: خداوندا! دلهای جریحهدار را با مهرِ اولیه و ابدیات ترمیم کن تا از یقین به رحمتت بهرهمند شوند.)
۳. الهی! در اوج اندوه، چراغِ «شناخت» را در سینهام برافروز تا بدانم این تاریکی، تنها لحظهای پیش از طلوعِ نورِ توست.
(معنا: پروردگارا! در سختیها، داناییات را در دلم بتابان تا یقین کنم این سیاهی، گذرگاهی به سوی روشناییِ توست.)
۴. الهی! مرا از آن وسوسهای که در کمینِ «عشقِ حقیقی» است، دور کن و قضاوتِ نابخردانهام را به «بصیرتِ یقینی» بدل ساز.
(معنا: ای مهربان! مرا از گناه و افکار نادرست دور ساز تا دیدگاهم در مورد خود و دیگران، آینهای از حکمتِ مطلق تو باشد.)
۵. الهی! غرورِ موهوم را از جانم بزدا و «فروتنیِ ریشهدار» در معرفتت را جایگزین کن؛ نه از ترس، که از سرِ درکِ عظمتت.
(معنا: خداوندا! خودبینی را از من بگیر و فروتنیای عطا کن که از درکِ بینهایت بودنِ تو ناشی شود.)
________________________________________
✍️ بهرام محمدی (خاکِ مقدّس)
🏛 دکترینها: فنای ساحت | حَـد | تراز | لطف لدنی | ذبح نَفْس
🏛 اتاق استراتژیِ حق (نه قدرت)
📌 کانال: @bmlimit
🇮🇷 انجمن دانشبنیان (دکترینِ حد)
۱. الهی! نفسِ «منِ» توهمیام را از غبارِ خودبینی بپرهان تا در دریایِ «مهربانیِ مطلق» غرق شوم.
(معنا: پروردگارا! آن «منِ» ساختگی را از میان بردار تا در عشق محض و رحمت بیحد تو محو گردم.)
۲. الهی! هر دلِ شکسته را با دوختِ «رحمتِ ازلیات» التیام ده، تا باور کند هیچ چیزی از مهرِ تو محروم نیست.
(معنا: خداوندا! دلهای جریحهدار را با مهرِ اولیه و ابدیات ترمیم کن تا از یقین به رحمتت بهرهمند شوند.)
۳. الهی! در اوج اندوه، چراغِ «شناخت» را در سینهام برافروز تا بدانم این تاریکی، تنها لحظهای پیش از طلوعِ نورِ توست.
(معنا: پروردگارا! در سختیها، داناییات را در دلم بتابان تا یقین کنم این سیاهی، گذرگاهی به سوی روشناییِ توست.)
۴. الهی! مرا از آن وسوسهای که در کمینِ «عشقِ حقیقی» است، دور کن و قضاوتِ نابخردانهام را به «بصیرتِ یقینی» بدل ساز.
(معنا: ای مهربان! مرا از گناه و افکار نادرست دور ساز تا دیدگاهم در مورد خود و دیگران، آینهای از حکمتِ مطلق تو باشد.)
۵. الهی! غرورِ موهوم را از جانم بزدا و «فروتنیِ ریشهدار» در معرفتت را جایگزین کن؛ نه از ترس، که از سرِ درکِ عظمتت.
(معنا: خداوندا! خودبینی را از من بگیر و فروتنیای عطا کن که از درکِ بینهایت بودنِ تو ناشی شود.)
________________________________________
✍️ بهرام محمدی (خاکِ مقدّس)
🏛 دکترینها: فنای ساحت | حَـد | تراز | لطف لدنی | ذبح نَفْس
🏛 اتاق استراتژیِ حق (نه قدرت)
📌 کانال: @bmlimit
🇮🇷 انجمن دانشبنیان (دکترینِ حد)
- ۱.۱k
- ۱۳ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط