خواندم غزلی اسم تو در قافیه اش بود

خواندم غزلی اسم تو در قافیه اش بود
ازعشق تو با قصه ی پر حاشیه اش بود

هر واژه درین شعر وغزل شرح و بیانی
ازساعتِ دل دادن و هر ثانیه اش بود

سرتاسرِ ابیات ولی بوی غریبی
می داد وجدایی همه جاتوصیه اش بود

من بودم وشب بود و تو با فکر رقیبم
در  عشقِ مثلث دلِ من زاویه اش بود

بیچاره دل از وحشتِ این داغِ جدایی
آن شعر برایش همه شب مرثیه اش بود

انگار که آن قلعه ی مستحکمِ عشقم
هنگام فروپاشی و هم تجزیه اش بود

جانم به لبم آمد و گفتم به جهنم
بگذار که جان را ببرد مهریه اش بود