کمر ما را آن ادمهایی خم کرده اند که روزی قرار بوده پشت و

کمر ما را آن ادمهایی خم کرده اند که روزی قرار بوده پشت و پناهمان باشند .
قرار بوده حمایت گر ما باشند .
قرار بوده بی دریغ به ما عشق بورزند و همیشه کنارمان بمانند. چشم های ما بی دلیل به در خیره نشدند .
ما بی دلیل در انتظار امدن ادمها و دوست داشته شدن از طرف آنها نیستیم.
ما دلیل داریم ! ما مدتها پیش در انتظار بوده ایم !
در انتظارِ آنهایی که برایمان مهم بوده اند ، آنهایی که در دنیای ما نامهای مقدسی را بر دوش حمل میکنند بیاییند و ما را ببینند! بیایند و ما را حمایت کنند . در اغوش بکشند و بگویند افرین ! ما کنارت هستیم!
اما نیامدند ! و ما هنوز منتظرشان هستیم .

و امتدادِ این انتظار را در ادمهای دیگر جستجو میکنیم .
بی دلیل نیست که امیدواریم . امیدواریم چون زخمی شدیم و منتظریم کسی بیاید و زخمهای عمیق قدیمی مان را ترمیم کند .
ما امتدادِ امیدهای از دست رفته مان را در ادمهای دیگر، در رابطه های دیگر جستجو میکنیم و این بزرگترین اسیب ما به خودمان است .

ما توقع داریم ادمها آن حفره های خالی را در ما پر کنند که هیچگاه پر نخواهد شد .
چون این چاله های احساسی که متعلق به آنها نیست !
این چاله های احساسی متعلق به مقدس ترین ادمهای زندگی ما بوده است !
و اکنون این ماییم که باید با این حقیقت کنار بیاییم پر شدنِ این چاله ها تاریخ انقضا داشته است و بهتر است با خودمان صادق باشیم .
دیگر تمام شده است و آن ادمهای خاص ، جاهای خالی را پر نکرده اند .
این ماییم که باید کنار بیاییم و بدانیم که دیگران طاقت اورده اند و ما هم طاقت میاوریم .

کمر ما را آن ادمهایی خم میکنند که روزی احساس میکردیم بزرگترین بت های زندگی مان هستند و حالا باید حواسمان به خودمان باشد.

رابطه ها میتوانند ارام بخش ما باشند اما نمیتوانند ان چاله ها را پر کنند .
امتدادِ امیدهای واهی مان را در رابطه های صمیمانه ی امروزمان جستجو نکنیم .
این جستجو ما را ناامید خواهد کرد و ممکن است امروز دوباره کمرمان خم شود اما نه به دست ان ادمهای خاص ، بلکه به دست خودمان ! .

پ.ن:
گاهی وقتی میدانیم چرا مدام در انتظار تغییریم ، راحت تر خودمان را درک میکنیم و دیگر برای رفتارهایمان خودمان را سرزنش نخواهیم کرد . امید های واهی را قطع خواهیم کرد و شاید روزی خودمان بتوانیم خودمان را در اغوش بکشیم و بگوییم "افرین "! .