ﺷَــﺐ ڪه مـی ﺷــﻮﺩ...

ﺷَــﺐ ڪه مـی ﺷــﻮﺩ...

ﮔﻠﻮﯾَـﻢ ﭘُـﺮ ﻣـﯽ ﺷــﻮﺩ...

ﭘﺮ ﺍﺯ ﯾڪ ﺑُـﻐـﺾ ِِ ﺳَﻨﮕﯿـــﻦ

ﺑُـﻐﻀـﯽ ڪه ﻧـــﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣـﯽ ﺗﺮڪد

ﻭ ﭼﺸﻤـﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﭘـﺎڪ ، ﺑـﺎﺭﺍﻧﯽ ﻣـﯽڪند..!!

ﻭ ﺍﻣـﺎ ﺩﻟــﻢ ...

ﺩﻟــﻢ ﭘُـﺮ ﻣـﯽ ﺷـــﻮﺩ ﺍﺯﺩﺭﺩﻫـﺎﯾـﯽ ﭘُـﺮ ﺍﺯ ﺣــــﺮﻑ

ﺣـﺮﻑ ﻫــﺎﯾـﯽ ﻣﻤﻠـﻮﺀ ﺍﺯ سڪﻮﺕ

ڪه یڪ ﺑـﺎﺭﻩ ﺩﺭ ﺩﻟـﻢ ﻓَﻮَﺭﺍﻥ ﻣـﯽ ڪنندﻭ

ﺭﻭے ﺍﯾﻦ ﺩﯾــﻮﺍﺭ ِِ ﻣَـﺠـﺎﺯے

ﺁﺭﺍم ﻣـﯽ ﮔﯿـﺮﻧـﺪ !

و ایـن ڪار هـرشـب من اسـت!