.

.
ﺩﻟﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺴﯽ ﺗﻨﮓ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﻥ ﺩﻭ ﻧﺮﮔﺲ ﺟﺎﺩﻭ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﻋﻤﻖ ﺁﺑﯽ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﻣﯽ ﺩﻭﺧﺖ
ﻭ ﺷﻌﺮﻫﺎﯼ ﺧﻮﺷﯽ ﭼﻮﻥ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻟﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺴﯽ ﺗﻨﮓ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻮ ﮐﻮﺩﮎ ﻣﻌﺼﻮﻣﯽ
ﺩﻟﺶ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﻟﻢ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ
ﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺭﺍ
ـ ﻧﺜﺎﺭ ﻣﻦ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ
ﺩﻟﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺴﯽ ﺗﻨﮓ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺷﻤﺎﻝ ﺗﺮﯾﻦ ﺷﻤﺎﻝ
ﻭ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﺗﺮﯾﻦ ﺟﻨﻮﺏ
ـ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺣﺎﻝ
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ
ـ ﺁﻩ ﺑﺎ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻭ
ـ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﻧﯿﺰ ﺑﯽ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﮐﺎﺭ ﻣﻦ ﺯ ﻓﺮﺍﻗﺶ ﻓﻐﺎﻥ ﻭ ﺷﯿﻮﻥ ﺑﻮﺩ
ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﯽ ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪ
ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ
ﮐﺴﯽ ...
ـ ﺩﮔﺮ ﮐﺎﻓﯽ ﺳﺖ