.

.
اصلا تا حالا دقت کرده اید که
گاهی مجازی های زندگی آدم مهم تر می شوند از
حقیقی ها !
یعنی گاهی وقت ها آدم صحبت کردن با یک دوست مجازی را ترجیح می دهد به هم کلامی با همه آدم های اطرافش ...
اصلا گاهی ممکن است آن دوست مجازی را ندیده باشی ، حتی ندانی کجاست ، چند سال دارد ؟ اما باز دوست داری برایش حرف بزنی ، برایت درد دل کند ...
حتی گاهی از این سمت گوشی اشک ریخته ای برای درد رفیق مجازی آن سمت گوشی ات ...
تا حالا پرسیده اید چرا گاهی مجازی های زندگی آدم مهم تر می شوند از حقیقی ها ؟
شاید یکی از دلایلش این باشد
ما نسلی هستیم که عادت کرده ایم فقط از دور برای هم زیبا باشیم !
هر چه دست نیافتنی تر بهتر ...
نزدیک هم که می آییم دنبال عیب ها می گردیم ، دنبال نقطه ضعف ها کمبودها...
دور که باشیم اما...
خوب سنگ صبورهایی هستیم برای هم ...
خوب شانه هایی برای سر گذاشتن !
.

.
پ.ن : به نظر من ما که بیشتر اوقات گوشی به دستیم دوست های مجازیمون هم بیشتر و بیشتر میشن خیلی از رابطه های حقیقمون هم کمرنگ میشه و تبدیل به رابطه مجازی میشه
همین که دورادور پست های همو میبینیم و حرف دل همو میخونیم راضی میشیم و قرارهای حضوریمونو کمتر میکنیم
برای همین مجازیها مهم و مهمتر میشن. نه ؟ 🤔 🤔
.
پ.ن ۲ : دوست های مجازی دارین که الان از بهترین های زندگیتون باشن؟😉 😍
.