من روز خویش را

من روز خویش را 
با آفتاب روی تو کز مشرق خیال دمیده است 
آغاز میکنم
من با تو مینویسم و میخوانم
من با تو راه میروم و حرف میزنم
وز شوق این محال که دستم به دست توست
من جای راه رفتن پرواز میکنم
آن لحظه که مات در انزوای خویش یا در میان جمع خاموش مینشینم:
موسیقی نگاه تو را گوش میکنم
گاهی میان مردم 
در ازدحام شهر
غیر از تو 
هرچه هست را فراموش میکنم...

فریدون مشیری