روز اول بی‌ هوا قلب مرا دزدید و نرفت

روز اول بی‌ هوا قلب مرا دزدید و نرفت
روز دوم آمد و اسم مرا پرسید و نرفت

روز سوم آخ، خالی هم کنار لب گذاشت 
دانۀ دیوانگی را در دلم پاشید و نرفت

روز چارم دانه‌اش گل داد و او با زیرکی
آن غزل را از لبم نه، از نگاهم چید و نرفت

با لباس آبی اش آن روز فالم را گرفت
خویش را در چشم‌های بی‌قرارم دید و نرفت


فدای قلب پاکت بشم..فدای روح بزرگوارت
امید زندگیم..تک تک دردات به تنم
دوووووووستت دارم همه کسم..