دختَری کِ بَعد یِ مدت دیگِ نَخنده

دختَری کِ بَعد یِ مدت دیگِ نَخنده
آستیناشُ بزنی بالا ، انگار دفتَر نقاشی بچِگی هاشه
صُب کِ از خواب بیدار میشه ، بِجای اینکه با لَبخند صُب بخیر بگه ، با چِشایِ قرمز و صدایِ گرفته ، صُب بخیر بگه
اتاقش صورتی و پرنسسی نَباشه
تو مهمونیا نَیاد
مِث بَقیه دختَرا شاد نَباشه
هَمش سرش تو گوشیش باشه و هندزفری تو گوشِش
عآخه هَمچین دختَریُ کی میتونه تحمل کنه ؟
مَن بِ مامان و بابام ، خانوادَم حق میدَم نَتونَن تحملَم کنَن