همین عقلی که باسنگ حقیقت خانه میسازدزمانی ازحقیقت های ماا

همین عقلی که باسنگ حقیقت خانه میسازدزمانی ازحقیقت های ماافسانه میسازد
سرمغرورمن! بامیل دل بایدکنارآمدکه عاقل آن کسی باشدکه بادیوانه می سازد
مرنج ازبیش وکم،چشم ازشراب این وآن بردار
که این ساقی به قدر«تشنگی» پیمانه می سازد
مپرس ازمن چرادرپیله ی مهرتومحبوسم
که عشق ازپیله های مرده هم پروانه میسازد
به من گفت ای بیابان گردغربت کیستی؟گفتم:پرستویی که هرجامی نشیندلانه میسازد
مگوشرط دوام دوستی دوری است،باورکن همین یک اشتباه ازآشنا بیگانه می سازد