.مگر گیسو رهــا کردی که تهران سخت میلرزد

.مگر گیسو رهــا کردی که تهران سخت میلرزد
کــــــرج با آن همه کوه و بیابان سخت میلرزد


چه خواندی زیر گوش باد در پسکوچه ی پائیز
که مثـــل بیـد از تلخیش سمنان سخت میلرزد


نه تنها کوچـه های تنگ و تاریکی که خاموشند
خیــابان در خیــابان در خیــابان سخـت میلرزد


شب وچـــادرنشینی هـا و دل هـائی که بیـتابند
مسلمـــان پا به پـــای نامسلمـــان سخت میلرزد


چه ناهنگام می فهمیم دیـری هست همســـــایه
نــــدارد نــان و دارد از غــم نــان سخت میلرزد


خدا هم بی خیال از قیل و قال ما نخواهد بود
در آن بــــازار آشـــوبی که ایمان سخت میلرزد