راه که میرَم

راه که میرَم
زِمزِمه میکُنَم با آهنگا
یِهو میرِسَم به یه عاهَنگ
هِه چه آشناس
این..
هَمون عاهَنگ دونَفَریمونِه:
تو این فِکر بودَم که با هَر بَهونه
یه بار آسِمونو بیارَم تو خونه
حَواسَم نبود که به تو فِک کَردَن خودِ عاسِمونه، خودِ عاسِمونه....
میرَم تو مِسِیجام
تایپ میکُنم:
دوسِت داشتَم با تَمومِ وُجودَم
و پاک میکُنم، هِزار بار مینویسَم
پاک میکُنم..
یه آه از تَهِ دِل و ادامه‌ی راه..