گر دوست بنده را بکشد یا بپرورد، تسلیم از آن بنده و فرمان

گر دوست بنده را بکشد یا بپرورد، تسلیم از آن بنده و فرمان از آنِ دوست:



ما بار خدای با سزائیم، و اندر دو جهان یکی خدائیم،
ما نور و سرور عارفانیم، ما چشم و چراغِ اؤلیائیم،

«نَمرود» به گاهِ پورِ «آزر»، گفتا که «خدایِ خلق مائیم»
بیچاره ترینِ خلق او بود، بیچاره بمُرد و ما بجائیم،

بس دستِ مبارزانِ کاری، ما بند ز هم فرو گشادیم،
بس بیوه زنان که بیوه کردیم، بس شاه که در لحد نهادیم،

کس را نرسد چرای بر ما، جز آن نبود که ما نهادیم.



«شیخ بوذر بوزجانی»