بحث داغ نفسم بود و طنابی که تویی

بحث داغ نفسم بود و طنابی که تویی
لطف قصاب ته جرعه ی آبی که تویی

من که کوهی بودم غصه تکانت ندهد
دست نامرد به نامرد نشانت ندهد

مثل دریا وسط آب و عطش بود و نبود
مرد این قصه اگر پیش زنش بود و نبود

حرف هاییست که آتش شده در پیرهنم
نعش سیمرغم و از قاف نگفتم به زنم

حرف هایی ست که با مشت به دیوار زدم
که نفهمیدی و تا خانه تورا زار زدم

گریه ام تا که مگر گریه به پایان برسد
که خیابان پس از تو به خیابان برسد

وحید نجفی