از خیابان دلت که می گذرم

از خیابان دلت که می گذرم
چراغ قرمز نگاهت
مرا به توقف وا می دارد
می ایستم
و شراب سرخ لبانت را
بی اختیار لاجرعه سر می کشم
مست می شوم و
درون دایره نگاهم پر می شود از عشق
دستت را در میان غربت هزاران نگاه بیگانه به اشنایی می فشارم و مدام
فریاد می دارم که
دوستت دارم و
دوستت دارم و
دوستت دارم