آنکه بوده در سرای بی کسی تاجم، تویی

آنکه بوده در سرای بی کسی تاجم، تویی
بعد تنهایی زده بر چوب تاراجم، تویی
یک زمانی تکیه گاهم بودی و امید دل
برتمام تیر غم ها کرده آماجم، تویی
قایق دریای عشقت بوده ام من سالها
آنکه راهی کرده دل را سوی امواجم تویی
تشنه ی دیدار تو تا لحظه ی آخر، منم
کرده آنکس که به غم هرلحظه محتاجم ،تویی
در دل هر ارتدادت چون یقینی محکمم
آنکه برده پای دار و کرده حلاجم ،تویی
گرچه با خواری دل نالایقم را پس زدی
در نگاه باور من ، اوج معراجم ،تویی