بنویسم توان نوشتن ندارم

بنویسم؟ توان نوشتن ندارم
من میگم ، تو بنویس
بنویس ، جانم به لب رسیده ، بیا و با بوسه ای بگیر و ببرش.
بنویس ، از امید خسته ام ، آغوشم ده که بمیرم.
خیلی ادبی شد مگه نه؟
بجاش بنویس ، چطوری؟خوبی؟حالت خوبه؟ بی مرام باز که رفتی…
نه نه هیچوقت نبود که بخواد بره
بنویس ، برات نوازنده دیوونه شدم ، مجروح جنگی شدم ، نابینا شدم ، بارها و بارها سنگ شدم؛ نیومدی
از دریای محبتت یک قطره هم نصیب من نشد؟
لابد نشد که هیچوقت نیومدی
شاید تقصیر من بود
شاید داخل رویا هام اشتباه ساختمت
زیبا تر ، دلربا تر ، مهربون تر
نبودی
هیچوقت نبودی
من؟ من خوبم ؛ میتونم بگم هیچوقت انقدر خوب نبودم
انگار که تازه از خواب بیدار شدم ، خوابِ عمیق و طولانی که من رو مسموم کرده بود تا فکر کنم رویاست ؛ اما کابوس بود
دیگه نیا ؛ بی تو بهترم
بهتر که نه ، اما اروم ؛ من خوب نمیشم
خوشحالم که خوب نمیشم
خوب بشم که چی شه
میخوام همیشه بد باشم
بد بودن خوبه
وقتی بد باشی ، کسی نزدیکت نمیشه ، نه تو آسیب میبیبنی نه اونا
فقط تنها بودن سخته ؛ اشکال نداره عوضش آرومم
آروم میخندم ، آروم گریه میکنم
تو هم نیا
بذار آروم باشم
+نوشتی همه رو؟
-آره نوشتم، به دست کی برسه؟
+یادم نمیاد ، با کاغذ نامه درست کن ، بنداز توی رودخونه ، خودش برش میداره