خورشید که باشی ، هر روز می آیی و می روی ، منظم و دقیق ...

خورشید که باشی ، هر روز می آیی و می روی ، منظم و دقیق ...
کسی قدر تو را نمی داند
در حضورت سایبانی جستجو می کنند
سایه را می پسندند و بر تو ترجیح می دهند
با آنکه تمام وجود و هست آن سایه از توست...
تمام زندگیشان را از تو دارند اما از تو روی بر می تابند...
ولی ماه که باشی ، یک شب هستی و یک شب نیستی
گاهی کامل و گاهی ناقص...
همه شیفته ات میشوند
برایت می سرایند
عزیز می شوی
حال آنکه ماه هم نور و زیباییش را از تو دارد...
خورشید باش ، حتی اگر همه تو را نخواهند
معدن نور ، معدن بخشش
بگذار تا همه فکر کنند تکراری بودن وظیفه توست
اما باز هم خورشید باش...