دنیا به اندازه‌ی کافی تاریک هست؛ لازم نیست ما هم سنگینیِ

دنیا به اندازه‌ی کافی تاریک هست؛ لازم نیست ما هم سنگینیِ این تاریکی را بیشتر کنیم. اگر نمی‌توانیم خورشید باشیم، دست‌کم چراغ کوچکی باشیم برای کسی که راهش را گم کرده. بگذار از ما ردِ آرامش بماند، نه زخمی که سال‌ها بعد هنوز دردش تازه باشد. آدم‌ها گاهی نه با حرف‌ها، که با بی‌توجهی‌ها و سردیِ رفتارها می‌شکنند؛ با حسِ دیده نشدن، با این فکر که مهم نبوده‌اند.

شاید فلسفه‌ی زندگی همین باشد که بودنِ ما چیزی را بهتر کند، نه سخت‌تر. مهربانی چیزی از ما کم نمی‌کند و هزینه‌ای ندارد، اما نبودنش می‌تواند جهان را برای کسی غیرقابل‌تحمل‌تر کند. در دنیایی که هر آدمی نبردی پنهان با خودش دارد، انسان بودن یعنی قبل از قضاوت و قبل از خشم، کمی نور ببخشیم. شاید نتوانیم دنیا را عوض کنیم، اما اگر دلِ یک نفر به‌خاطر ما گرم‌تر شود، اگر شبِ کسی کمی کوتاه‌تر بگذرد، همین کافی‌ست تا بفهمیم بودنمان بی‌دلیل نبوده است.


✒️♡
_19 اُم بهمن 1401