شـب... قبــل از خــوآب...

شـب... قبــل از خــوآب...

نگـآهـَش کنــی تـآ

مطمئــن شـوی کـه هـَسـت

کـه مـی مـآنــَد

صبـح کـه بیـدار می شــوی

هنــوزم هـَسـت... کـه خـواب نیسـت

فکـرش را بکــن!

نگــرانیــت را بفهمد

نگـاهـَت کنــَد

ببــوسـَدت... نـزدیـک تــر شـود..
.
طــوری کـه نفسـَش صـورتـت را گـرم کنــَد، بگــویـَد:

[بخـواب عــزیـزم! کنــارت هـَستــم!]

و ایــن یعنــــــی خــودِ خــودِ زنـدگــــــی