امام عزیز...ما بازم خودمونو برای مراسم سالگرد رحلتت رسوند

امام عزیز...ما بازم خودمونو برای مراسم سالگرد رحلتت رسوندیم...نمی دونم بین اون همه جمعیتی که روز جمعه زیر آفتاب و بدون زیر انداز فقط و فقط به خاطر تو اومده بودن، چند تا از نوه ها و نتیجه ها و نبیره هات اومده بودن... نمی دونم دل اون زن شهرستانی که با اون اتوبوس داغونِ بدون کولر، با اون صندلی های خشک و اذیت کننده ش 15-16 ساعت راه رو تا مرقدت اومده، بیشتر برات می تپه یا دل نوه هات؟!
نمی دونم اون پسر جوون با اون دونه های درشت عرق که به خاطر نشستن زیر آفتاب گرم خرداد رو صورتش نشسته بیشتر عاشقته یا فلان نتیجه ت؟...نمی دونم عاشق بودن رو چطور نشون میدن؟ با ژست؟ با حرف؟ با یه امضا یا با تحمل 150 کیلومتر پیاده روی از قم تا مرقد مطهرت؟... دارم فکر می کنم من و امثال من که نه تنها تو رو ندیدیم، نه تنها انقلابت رو از نزدیک درک نکردیم، بلکه موقع رحلتت هم بچه های کوچولویی بودیم که تو بغل مامان-باباهامون کیلومترها راه اومدیم برای تشییعت بیشتر به تو و آرمانهات و تفکراتت و توصیه هات شبیه تریم یا نوه دختری و پسری ت؟... امام عزیزم... ایمان دارم عشق ما به تو فراتر از حرف ه... عمیق تر از ژست ه... نزدیک تر از یه نام فامیلیه مشابهه... عشق ما گرم و موندگار و عاقلانه ست... وگرنه بعد از 27 سااااال، دوباره با هم، کنار مزار تو جمع نمی شدیم... مطمئن باش ما همون بچه دبستانی هایی هستیم که امیدت به ما بود... ما بر خلاف بعضی از خمینی ها، هرگز امیدت رو نا امید نمی کنیم...