کنون ای سراینده فرتوت مرد*سوی گاه اشکانیان باز گرد

کنون ای سراینده فرتوت مرد*سوی گاه اشکانیان باز گرد

پس از روزگارسکندر جهان*چه گوید کرا بود تخت نهان

بزرگان که از تخم آرش بدند*دلیر و سبکسار و سرکش بدند

به گیتی بهر گوشه یی بر یکی*گرفته زهر کشوری اندکی

چو بر تختشان بنشاندند*ملوک طوایف همی خواندند

برین گونه بگذشت سالی دویست*تو گفتی کاندر زمین شاه نیست

سکندر سگالید زین گونه رای*که تاروم آباد ماند بجای

نخست اشک بود از نژادقباد*دگر گرد شاپور خسرو نژاد

ز یک دست گودرز اشکانیان*چو بیژن که بود از نژاد کیان

چو نرسی و اورمزد بزرگ*چو آرش که بد نامدار سترگ

چو زو بگذری نامدار اردوان*خردمند و با رای و روشن روان

چو بنشست بهرام ز اشکانیان*ببخشید گنجی بازرانیان

ورا خواندند اردوان بزرگ*که از میش بگسست چنگال گرگ

ورا بود شیراز تا اسپهان*که دانند خواندش مرز مهان

به استخر بد بابک از دست اوی *که تنین خروشان بد از شصت اوی

چو کوتاه شد هم شاخ و هم بیخشان*نگوید جهاندار تاریخشان

کزیشان جز از نام نشنیده ام*نه در نامه ی خسروان دیده ام...
#شاهنامه
#فردوسی
#اشکانیان