وَ درد به استخوانِمان رسیده

وَ درد به استخوانِمان رسیده
اما هنوز خودمان را نباخته ایم,
و روزگار را زندگی میکنیم,
و هنوز آنقدر میخندیم
که سرمان از این همه ناخوشی‌هایی
که مجبور به پذیرفتنش کردیم,
درد می‌گیرد..