چه باک از طعنه جغدی که بر شبگیر می خندد

چه باک از طعنه جغدی که بر شبگیر می خندد

                                                                   جنون سرکش ابله به هر تدبیر می خندد

بگویید آخر ای یاران که در غوغای این جنگل

                                                                  چرا کفتار صحرایی به حال شیر می خندد

ریا و مکر حیرانند و در خجلت از آن خوکان

                                                               چنان کردند با ایمان که بس تزویر می خندد

چنان آزاده از بندم که زخم سینه ام حتی

                                                                        به اوج کینه پتک و خم زنجیر می خندد

من از آن دم به خود گفتم نگون شد تخت شیطانی

                                                          که دیدم خون  جوشانی لب شمشیر می خندد

چو پیکانی غلط گیرد نشان سرو آزادی

                                                                  کمان هم بعد آزادی به مرگ تیر می خندد

"شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین حایل"

                                                              جهان در به در حافظ به این تصویر می خندد

گناه خوردن سیب و پریشان حالی آدم

                                                                خدا هم تا به کی آیا بر این تقصیر می خندد

الا ای پیک سبحانی رسان این مدح روحانی

                                                                   به آن آزاده انسانی که بر تقدیر می خندد

نمی بینم من آن یاری که فهمد درد جانسوزم

                                                                چرا بر غصه "شاهد "جوان و پیر می خندد؟