*با خود آورد به هنگامه عزیزانش را

*با خود آورد به هنگامه عزیزانش را
بر سر دست گرفته‌ست نبی جانش را*

عرش تا عرش ملائک همه زنجیره شدند
به صف‌ آرایی آن چند نفر خیره شدند

پنج تن، پنج تن از نور خدا آکنده
آفتابان ازل تا به ابد تابنده

دفترم غرق نفس‌های مسیحایی شد
گوش کن، گوش کن این قصه تماشایی شد

با طمانیۀ خود راه می‌آمد آرام
دست در دست یدالله می‌آمد آرام

دست در دست یدالله چه در سر دارد
حرفی انگار از این جنگ فراتر دارد

ایها الناس من از پارۀ تن می‌گویم
*دارم از خویشتن خویش سخن می‌گویم*

بخشی از مثنوی زیبای #مباهله
سید ‌حمیدرضا برقعی