سوال ترونگ از بدیو:

سوال ترونگ از بدیو:
شما در کتاب خود با عنوان شرایط ایده هایی در مورد تاب آوردن عشق را مورد پرسش و تردید قرار داده اید، به ویژه این ایده را که احساس عاشق بودن نوعی توهم و مفهومی حائز اهمیت در سنت بدبینانه ی اخلاق گرایان فرانسوی است که بر طبق آن عشق چیزی نیست مگر "نمایی تزیینی که از طریق آن حقیقت رابطه ی جنسی خود را نشان می دهد" یا "عشق در اصل میل و رشک جنسی است". چرا شما این برداشت را مورد نقد قرار می دهید؟

این مفهوم اخلاقی متعلق به سنت شک گرایی است. این فلسفه ادعا می کند که عشق در واقع وجود ندارد و تنها سرپوشی بر میل جنسی است. میل تنها چیزی است که واقعاً وجود دارد. بنا بر این نگرش، عشق صرفاً چیزی است که قوه ی تخیل می سازد تا به میل جنسی زرق و برق دهد.

این ایده که پیشینه ای طولانی دارد همگان را به تردید ورزیدن نسبت به عشق تشویق می کند و به قاموسی تعلق دارد که امنیت را در اولویت قرار می دهد، زیرا در اصل بدین معناست که : "گوش فرا دهید، در صورت داشتن تمایلات جنسی آن ها را برآورده کنید. اما لازم نیست در دام این تصور گرفتار شوید که مجبورید عاشق کسی باشید.

تنها امیالتان را ارضا کنید و باقی چیزها را فراموش کنید!" لیکن در این صورت باید بگویم که عشق تحقیر می شود یا در صورتی که ترجیح می دهید، واسازی می شود آن هم به نام حقیقت جنسی.

تسلیم کردن بدنتان،در آوردن لباس هایتان، برهنه شدن برای دیگری، تکرار و تمرین آن ژست های مقدس، کنار گذاشتن هرگونه شرم و خجالت،فریاد زدن و خروش برآوردن، تمام این درگیری بدن گواهی بر تسلیم شدن در برابر عشق است.

عشق قاطعانه خود را از دوستی متمایز می کند. دوستی مستلزم تماس جسمانی یا انعکاس در لذت بدن نیست. به همین دلیل است که دوستی دلبستگی اندیشمندانه تری است و فیلسوفانی که نسبت به شور شهوی ظنینند، همواره آن را ترجیح داده اند.

عشق بویژه با گذشت زمان تمامی جوانب مثبت دوستی را در بر می گیرد، لیکن عشق به تمامیت هستی دیگری مربوط می شود و تسلیم بدن نماد جسمانی آن تمامیت می شود. می توان گفت : "درست نیست، فقط و فقط میل است که در عشق کارگر است." معتقدم که اعلام عشق در چارچوب عشقی که خود را اعلام می کند، حتی اگر نهفته بماند، عامل ایجاد آثار و نتایج میل است، بدون اینکه الزاماً خود این میل ظاهر شود.

در ستایش عشق- آلن بدیو