شبتون ماه

شبتون ماه
چکامه شب
شما هم قبول دارید؟؟؟

‌قبول دارید؟! آدم در هر سنی هم که باشد، 

یکی را می خواهد که برایش بچگی کند 

و بدونِ هیچ ترسی،خودش باشد،

آدم هر چقدر هم که مغرور و قوی باشد، 

دلش می خواهد یکی را داشته باشد 

که تمامِ ضعف هایش را توی آغوشش بیندازد 

و از شرِ بی رحمی هایِ دنیا، 

به شانه های محکمش پناه ببرد!


یکی که بشود 

تمامِ غصه و دردهایِ انکار شده اش را 

برایش تعریف کند و آرام بگیرد...

تا کجا می شود قوی بود؟!

تا کجا می شود 

ادایِ آدم بزرگ هایِ بی درد را در آورد؟!

تا کی می شود 

بدونِ یک عشقِ بی قید و شرط زنده بود 

و نفس کشید؟! 

آدم نیاز دارد یکی را داشته باشد،

یکی که بی منت، 

هوایِ بغض هایِ یواشکی اش را داشته باشد...

که بشود برایش بچه بود و دلبری کرد،

جایی که نه از قضاوت خبری باشد،

نه از دلزدگی!


آدم بدونِ عشق می میرد!

باید یکی باشد 

یکی که با همه ی جهان فرق داشته باشد...