من همان آهویم که همزاد خطر بود و ترس خود را از دامان امن

من همان آهویم که همزاد خطر بود و ترس خود را از دامان امن تو آویخت .

همان آهویم که غریبانه نگاهش را به دستان اجابت تو دوخت،

همان آهویم که هنوز هم ضمانت بی­دریغ تو را فخر می­کند.

نشانی ساده تو از خاطر هیچ کس نمی­رود؛

وقتی خورشید، خانه زاد شماست و باران، پاداش دست بر آسمان بردنتان؛

وقتی ابرها سایه سار شمایند و شما سایه­بان خاک تا افلاک.

و من هنوز آه می­کشم و هنوز چرخ می خورم و هنوز چشمم به گنبد و گلدسته­هاست

و هنوز تو ضامن تمام آهوان غریبی..........