عفریته تاریکی نویسنده مرتضی متقیان
پریسا یک‌کورد اصیل بود از شهرکرد که به خاطر کار پدرشان به تهران آمده بودند و ساکن تهران! غیرت و اصالت و شهامت و زیبایی و مناعت طبع و عزت نفس را فقط می توانستم در پریسا پیداکنم به عشق پریسا بیشتر اهنگ های استادشهرام ناظری را گوش می دادم مخصوصا گروه کامکارها و حیرانی را میخواستم نمره قبولی را از پریسا بگیرم و دیگر چیزی برایم مهم نبود
در راه برگشت فقط به پریسا فکر میکردم به حرفهایش که میگفت ((سیاوش دقت کن اهداف را باید طبقه بندی کرد مرحله به مرحله اگر از تهران بخواهی بری شهرکرد اول باید وسیله رفتن را مشخص کنی سواری اتوبوس و.... بعد باید بهتربن مسبر را انتخاب کنی و زمان مناسب برای حرکت !!!
هر هدفی مانند مسافرت است باید تمام این‌نکات را در نظر داشته باشی ...در مسیر هم باید تنها به مقصد فکر کنی به شهرکرد اگر اسیر شهرهای اطراف شوی و مناظر راه !! دیر به مقصد می رسی در راه هر هدفی مناظر زیبایی وجود دارد و سختی هایی ولی تو باید تنها به هدفت فکر کنی ...
ومن هدفی جز پریسا نداشتم ....
برای رسیدن به خانه و خلوتی و باز کردن کادویی پریسا عجله داشتم. ..وقتی به خانه رسبدم همه چیز مانند قدیم کهنه بود و دلزده ام کرد ...بعد از حال و احوال استراحت خواستم از خانه بیرون بروم که پدرم گفت سیاوش جان پسر خاله هات برات نقشه کشیدن منتظر آمدنت هستند تا در خلوتی تو را پیدا کنند و حسابی کتکت بزنند تا ادبت کنند
یک تهمت و یک کلاغ و چهل کلاغ روزگارم را سیاه کرده بود ..از پدرم خجالت زده بودم پدرم هیچ علاقه ای به باجناقش نداشت باز هم گفت مگر دختر برادرم چه عیبی دارد ؟ اجازه بده با عمو صحبت کنم . گفتم اگر بخواهم ازدواج کنم از دختران دانشگاه انتخاب میکنم پدرم گفت من با غریبه ها راحت نیستم خودت میدانی برایم سخت است با غریبه معاشرت کنم گفتم من هم نمیتوانم با این فامیل معاشرت کنم باید ازین فامیل بروم . از بیرون رفتن منصرف شدم شب شد بعد از شام به اتاقم رفتم و در ذهنم یک سوال داشتم می توانم با پریسا ازدواج کنم ؟ لیاقت دارم ؟ مرا میخواهد ؟ یا نه ...
انقدر کادویی پریسا برایم مقدس بود که نمیخواستم جشم کسی به ان بیفتد وقتی همه خواب بودند کادویی را باز کردم یک جعبه شیک و فانتزی یک سررسید و یک نامه و یک خودکار پارکر و یک نوار با صدای هاتف که با شبهای تهران اغار میشد یک سرکلیدی و یک ساعت مچی و یک قاب که این بیت شعر را شکسته نستعلیق نوشته بودند ...
وقت است که بنشینی و گیسو بگشایی
تا با تو بگویم غم ایام جدایی
بزم تو مرا می طابد آمدم ای جان
من عودم و از سوختنم نیست رهایی....
اغراق نمیکنم ولی به خداقسم هیچ لغتی پیدا نمیکنم تا حالم را شرح دهم فقط بگویم صورتم از اشک شوق تر بود
در راه برگشت فقط به پریسا فکر میکردم به حرفهایش که میگفت ((سیاوش دقت کن اهداف را باید طبقه بندی کرد مرحله به مرحله اگر از تهران بخواهی بری شهرکرد اول باید وسیله رفتن را مشخص کنی سواری اتوبوس و.... بعد باید بهتربن مسبر را انتخاب کنی و زمان مناسب برای حرکت !!!
هر هدفی مانند مسافرت است باید تمام این‌نکات را در نظر داشته باشی ...در مسیر هم باید تنها به مقصد فکر کنی به شهرکرد اگر اسیر شهرهای اطراف شوی و مناظر راه !! دیر به مقصد می رسی در راه هر هدفی مناظر زیبایی وجود دارد و سختی هایی ولی تو باید تنها به هدفت فکر کنی ...
ومن هدفی جز پریسا نداشتم ....
برای رسیدن به خانه و خلوتی و باز کردن کادویی پریسا عجله داشتم. ..وقتی به خانه رسبدم همه چیز مانند قدیم کهنه بود و دلزده ام کرد ...بعد از حال و احوال استراحت خواستم از خانه بیرون بروم که پدرم گفت سیاوش جان پسر خاله هات برات نقشه کشیدن منتظر آمدنت هستند تا در خلوتی تو را پیدا کنند و حسابی کتکت بزنند تا ادبت کنند
یک تهمت و یک کلاغ و چهل کلاغ روزگارم را سیاه کرده بود ..از پدرم خجالت زده بودم پدرم هیچ علاقه ای به باجناقش نداشت باز هم گفت مگر دختر برادرم چه عیبی دارد ؟ اجازه بده با عمو صحبت کنم . گفتم اگر بخواهم ازدواج کنم از دختران دانشگاه انتخاب میکنم پدرم گفت من با غریبه ها راحت نیستم خودت میدانی برایم سخت است با غریبه معاشرت کنم گفتم من هم نمیتوانم با این فامیل معاشرت کنم باید ازین فامیل بروم . از بیرون رفتن منصرف شدم شب شد بعد از شام به اتاقم رفتم و در ذهنم یک سوال داشتم می توانم با پریسا ازدواج کنم ؟ لیاقت دارم ؟ مرا میخواهد ؟ یا نه ...
انقدر کادویی پریسا برایم مقدس بود که نمیخواستم جشم کسی به ان بیفتد وقتی همه خواب بودند کادویی را باز کردم یک جعبه شیک و فانتزی یک سررسید و یک نامه و یک خودکار پارکر و یک نوار با صدای هاتف که با شبهای تهران اغار میشد یک سرکلیدی و یک ساعت مچی و یک قاب که این بیت شعر را شکسته نستعلیق نوشته بودند ...
وقت است که بنشینی و گیسو بگشایی
تا با تو بگویم غم ایام جدایی
بزم تو مرا می طابد آمدم ای جان
من عودم و از سوختنم نیست رهایی....
اغراق نمیکنم ولی به خداقسم هیچ لغتی پیدا نمیکنم تا حالم را شرح دهم فقط بگویم صورتم از اشک شوق تر بود
- ۸۸۴
- ۰۸ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
