بزرگی و مقتدر

بزرگی و مقتدر

اما "مهربان" پروانه ی لبخند را به پرواز در آور

و رنگ را در آبشار عاطفه برانگیز

شاید روزگاری

سنگتراشی پیر

ارزان ترین سنگ قبر عمرش را که تراش داد

پنجره ها را که گشود

ادراکمان را به فهم راز مرگ فرا خوانَد

شاید روزگاری

همین دست های خالی فلسفه ی زیستن را برایمان معنا کند

شاید ...

تا آن زمان

"مهربان"

نیکوست

درک بوسه های بی صدای ماهی بر جذابیت درخشان حباب

نگاه پرستو به دل آسمان

جستجوی نسیم در شاخه ها

سینه خیز موج بر ساحل

ریزش باران بر تنهایی

بخشیدن لبخند بر اندوه

پوشیدن زیباترین جامه برای ملاقات خاطره ای مطرود

درک نوازش گیسوان بلند دوستی ...