بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت سوم :
در توصیف صابران فرمود: همانهایی که هنگام اصابتِ مصیبت به آنها، خود را نمی‌ بازند - احساس ور شکستگی نمی‌کنند - و ناامید و افسرده نمیشوند، بلکه چون به خداوند متعال معرفت و ایمان دارند، می گویند:إِنَّا لِلَّهِ - ما برای خداییم. آنها می‌ گویند: ثروت، قدرت، شهرت، شهوت، افراد، اشیاء، و طاغوت‌های زمان، مالک ما نیستند که جهت ما را تغییر دهند، و به سوی آنان نمی‌ رویم، بلکه مالک خداوند سبحان است و وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ - و ما به سوی او باز می گردیم.
بنابراین، إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ،نه تنها اختصاصی به مصیبت‌ هایی چون مرگ عزیزان و خویشان ندارد، بلکه تبیین جهان بینی و اعتقاد راسخ اهل ایمان می‌باشد.
اخلاق مواضع نظری و عملی مؤمن : مؤمن با اظهار و اذعان به - إِنَّا لِلَّهِ، نه تنها اقرار می‌نماید که خداوند سبحان او را خلق نموده است، بلکه با صراحت و قاطعیت اعلام می‌دارد که هیچ کسی به جز او را مالک خود نمی‌ شناسد - و با گفتن وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ، شناخت و باورش به امتداد زندگیِ پس از مرگ و بازگشتگاهش را تبیین و تصدیق می‌نماید.
مالکیت، بندگی را ایجاب می‌ نماید؛ هر کسی بندۀ کسی یا چیزی می‌شود که او را مالک خود بداند. فرمود:وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ - جنّ و انس را جز برای بندگی‌ ام نیافریدم.(سوره ذاریات آیه 56)
در ذهن برخی، این پرسش یا شبهه خطور می‌کند که مگر خداوند سبحان، به بندگی ما نیاز دارد که ما را برای بندگی خودش خلق نموده است؟! پاسخ این است که خیر، او غنی و سبحان است، لذا کمبود، نقص و نیازی ندارد؛ بلکه می‌فرماید جنّ و انس به رشد و کمال و قُرب به من نمی‌رسند، مگر با بندگی خودم. یعنی: اگر جز من را بپرستند و بندگی کنند، سقوط می‌کنند و هلاک می‌شوند.
از این‌رو، مؤمن، جز او را خالق، مالک، ربّ و رازق خود نمی شناسد - سر بندگی را جز در برابر او فرود نمی‌آورد - لذا وابسته به چیزی نمی‌شود و می‌داند که بازگشت به سوی اوست؛لذا درصراط مستقیمی که او قرار داده حرکت میکند.(پایان)