فاصله یک لبخند تا جنون
𝐏𝐚𝐫𝐭: ❿
چند لحظه فقط به جای خالیِ بین برگه‌ها خیره موندم.
ردِ کاغذ هنوز مشخص بود.
یعنی کسی عجله نداشت که فقط اطلاعاتی رو حذف کنه...
خواسته بود چیزی پنهان بمونه.
پرونده رو روی میز گذاشتم و به صندلی تکیه دادم.
تمام سال‌هایی که کار می‌کردم، یاد گرفته بودم به جزئیات کوچک توجه کنم.
یک مکث کوتاه...
یک نگاه متفاوت...
یک جمله‌ی نصفه...
اما این بار، جزئیات انگار دور من می‌چرخیدن.
نه دور بیمار.
دور اون مرد.
---
صبح روز بعد، تصمیم گرفتم قبل از جلسه، با مسئول بایگانی صحبت کنم.
به بخش پرونده‌ها رفتم.
زن میانسالی پشت میز نشسته بود و با دیدنم عینکش رو پایین آورد.
ـ «دنبال چیزی می‌گردی؟»
ـ «پرونده‌ی بیمار جدید.»
همین که اسمش رو نیاوردم، حالت صورتش کمی تغییر کرد.
ـ «کدوم بیمار؟»
ـ «همونی که پرونده‌ش محرمانه‌ست.»
چند ثانیه سکوت کرد.
بعد آرام گفت:
ـ «بعضی پرونده‌ها بهتره همون‌طور بسته بمونن.»
متعجب نگاهش کردم.
ـ «من مسئول درمانشم. باید اطلاعات کافی داشته باشم.»
زن نگاهش رو از من دزدید.
ـ «شاید... ولی بعضی اطلاعات، فقط اطلاعات نیستن.»
قبل از اینکه سؤال دیگری بپرسم، صدای زنگ تلفنم بلند شد.
دوباره همان اسم روی صفحه بود.
داداش ❤️
این بار جواب دادم.
ـ «سلام، خوبی؟»
چند ثانیه سکوت آن طرف خط افتاد.
ـ «خوبم... فقط می‌خواستم بدونم امروز سر کاری؟»
لبخند زدم.
ـ «مثل همیشه.»
چند دقیقه صحبت کردیم، اما نمی‌دونم چرا حس کردم صدایش کمی متفاوت شده.
انگار چیزی ذهنش را درگیر کرده بود.
وقتی تماس تمام شد، دوباره به سمت پرونده‌ها برگشتم.
اما آن زن دیگر آنجا نبود.
فقط یک برگه کوچک روی میز باقی مانده بود.
روی برگه فقط یک جمله نوشته شده بود:
«بعضی آدم‌ها رو نباید با چیزی که نشون می‌دن شناخت.»
برگه را برداشتم.
نمی‌دانستم این یک هشدار بود...
یا شروع یک راز بزرگ‌تر.
و نمی‌دانستم که از همان روز، زندگی من کم‌کم وارد مسیری می‌شود که دیگر مثل قبل نخواهد بود.
---
ادامه دارد...
چند لحظه فقط به جای خالیِ بین برگه‌ها خیره موندم.
ردِ کاغذ هنوز مشخص بود.
یعنی کسی عجله نداشت که فقط اطلاعاتی رو حذف کنه...
خواسته بود چیزی پنهان بمونه.
پرونده رو روی میز گذاشتم و به صندلی تکیه دادم.
تمام سال‌هایی که کار می‌کردم، یاد گرفته بودم به جزئیات کوچک توجه کنم.
یک مکث کوتاه...
یک نگاه متفاوت...
یک جمله‌ی نصفه...
اما این بار، جزئیات انگار دور من می‌چرخیدن.
نه دور بیمار.
دور اون مرد.
---
صبح روز بعد، تصمیم گرفتم قبل از جلسه، با مسئول بایگانی صحبت کنم.
به بخش پرونده‌ها رفتم.
زن میانسالی پشت میز نشسته بود و با دیدنم عینکش رو پایین آورد.
ـ «دنبال چیزی می‌گردی؟»
ـ «پرونده‌ی بیمار جدید.»
همین که اسمش رو نیاوردم، حالت صورتش کمی تغییر کرد.
ـ «کدوم بیمار؟»
ـ «همونی که پرونده‌ش محرمانه‌ست.»
چند ثانیه سکوت کرد.
بعد آرام گفت:
ـ «بعضی پرونده‌ها بهتره همون‌طور بسته بمونن.»
متعجب نگاهش کردم.
ـ «من مسئول درمانشم. باید اطلاعات کافی داشته باشم.»
زن نگاهش رو از من دزدید.
ـ «شاید... ولی بعضی اطلاعات، فقط اطلاعات نیستن.»
قبل از اینکه سؤال دیگری بپرسم، صدای زنگ تلفنم بلند شد.
دوباره همان اسم روی صفحه بود.
داداش ❤️
این بار جواب دادم.
ـ «سلام، خوبی؟»
چند ثانیه سکوت آن طرف خط افتاد.
ـ «خوبم... فقط می‌خواستم بدونم امروز سر کاری؟»
لبخند زدم.
ـ «مثل همیشه.»
چند دقیقه صحبت کردیم، اما نمی‌دونم چرا حس کردم صدایش کمی متفاوت شده.
انگار چیزی ذهنش را درگیر کرده بود.
وقتی تماس تمام شد، دوباره به سمت پرونده‌ها برگشتم.
اما آن زن دیگر آنجا نبود.
فقط یک برگه کوچک روی میز باقی مانده بود.
روی برگه فقط یک جمله نوشته شده بود:
«بعضی آدم‌ها رو نباید با چیزی که نشون می‌دن شناخت.»
برگه را برداشتم.
نمی‌دانستم این یک هشدار بود...
یا شروع یک راز بزرگ‌تر.
و نمی‌دانستم که از همان روز، زندگی من کم‌کم وارد مسیری می‌شود که دیگر مثل قبل نخواهد بود.
---
ادامه دارد...
- ۸.۷k
- ۰۱ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
