خود گنه کردیم و از دنیا شکایت میکنیم,

خود گنه کردیم و از دنیا شکایت میکنیم,
غافل از خود دیگری را هم قضاوت میکنیم,
کودکی جان میدهد از درد فقرو ما هنوز,
چشم می بندیم و خواب راحت میکنیم,
عمر کوتاه است و دنیا فانی و بااین وجود,
ما به این دنیای فانی زود عادت میکنیم,
ما که بردیم آبرو از عشق.پس دیگر چرا,
عشق را با واژه هامان بی شرافت میکنیم,
کاش پاسخ داشت این پرسش که ما در زندگی,
با همیم...اما چرا ؛ احساس غربت میکنیم,
من به این مصرع یقین دارم که روزی میرسد,
سوره ای از عشق را باهم تلاوت میکنیم