فرار نکن

فرار نکن...
نه از درد، نه از تاریکی، نه از خودت.
زیرا آن‌کس که همیشه می‌دود، هرگز نمی‌فهمد از چه می‌گریزد.
در آینه‌ی حقیقت بایست، بی‌نقاب، بی‌بهانه...
و با خویشتن، بی‌رحمانه صادق باش.
زیرا دروغ به خود، زهر آرامی‌ست که آهسته می‌کشد.
آگاهی، با پذیرش آغاز می‌شود...
با دیدن بی‌گریز، با ماندن در طوفان، با نگریستن به چشمان ترس.
و پس از آن، تمرین می‌آید.
تمرین بودن، تمرین ساختن، نه به‌عنوان فرار از گذشته، بلکه چون دعوتی به حقیقتِ آینده.
قدم‌به‌قدم، نه برای رسیدن به کسی یا چیزی،
بلکه برای آفریدن چیزی از درونت
که هنوز به دنیا نیامده…
اما حق دارد که متولد شود.
خویشتن را نساز، بیدارش کن.
او آنجاست، در پسِ تمام تردیدها،
در سکوتی که هنوز نامی ندارد.