تو کی ز راه می آیی که شهر شب زده را

تو کی ز راه می آیی که شهر شب زده را
به روشنایی چشمم چراغواره کنم؟

هزار بوسه ی از انتظار لک زده را
نثار آن لب خوش خندِ خوش قواره کن