ﺩﺭ ﺧﯿﺎﻻ‌ﺕ ﺧﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ 

ﺩﺭ ﺧﯿﺎﻻ‌ﺕ ﺧﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ 
ﻣﯽ ﺭﺳﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ، ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ 
ﻣﯽ ﻧﺸﯿﻨﯽ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺭﻭﯾﻢ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺩﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ 
ﭼﺎﯼ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﻡ ﺑﺮﺍﯾﺖ ، ﺗﻮﯼ ﻓﻨﺠﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ 
ﺑﺎﺯ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯼ ﻭَ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯽ ﮐﻪ : ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ؟ 
ﺑﺎﺯ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﻡ ﮐﻪ : " ﺧـــــﯿﻠﯽ " ... ﮔﺮﭼﻪ ... ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ ! 
ﺷﻌﺮ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﻢ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎ ﮔﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ 
ﯾﺎﺱ ﻭ ﻣﺮﯾﻢ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺭﻡ ﺗﻮﯼ ﮔﻠﺪﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ 
ﭼﺸﻢ ﻣﯽ ﺩﻭﺯﻡ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺖ ، ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺁﯾﺎ ﮐﻤﯽ 
ﺩﺳﺖ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺑﮕﯿﺮﯼ ﺑﯿﻦ ﺩﺳﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ ؟ 
ﻭﻗﺖِ ﺭﻓﺘﻦ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ : ﻧﺮﻭ ... 
ﭘﺸﺖ ﭘﺎﯾﺖ ﺍﺷﮏ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﻡ ﺩﺭ ﺍﯾﻮﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ 
ﻣﯽ ﺭﻭﯼ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ ﻟﺒﺮﯾﺰ ﺍﺯ ﻧﺒﻮﺩﺕ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ 
ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽ ﺷﻮﻡ ﺑﺎ ﯾﺎﺩ ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ 
. 
. 
. 
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﯼ ﻭ ﺑﻌﺪِ ﺗﻮ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ 
ﺑﺎﻭﺭ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻧﺒﺎﺷﯽ ... ﮐﺎﺭ ﺁﺳﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ  
" ﺑﯽ ﺗﺎ ﺍﻣﯿﺮﯼ ﻧﮋﺍﺩ "