تو به قولِ غزل از ماه کمی ماه تری

تو به قولِ غزل از ماه کمی ماه تری

تو از این شاعر بی قافیه آگاه تری
 
در شب چشم تو من خواب عجیبی دیدم

خواب دندان زدنِ سرخیِ سیبی دیدم
 
سرخی سیب نجیبی که مرا عاشق کرد

دلش از دستِ من و دستِ نچیدن دق کرد!
 
غزل از چشم شما روی دلم می بارد

یک نفر نیست که این فاصله را بردارد؟
 
همنفس، بیشتر از فاصله ها تنهاییم

من و تو، هر دو زمین خورده یک رویاییم
 
تن تو کوه تلنبار علایق شده است

سر این کوه پلنگی ست که عاشق شده است.