عمری است که در بندم و زندانی خویشم

عمری است که در بندم و زندانی خویشم
دلبسته راز دل طوفانی خویشم

چون زلف شکن در شکن یار
در پیچ و خم غصه پنهانی خویشم

از بخت بدم نیست دگر سوز و گدازی
من سردتر از بخت زمستانی خویشم

مجروحم و دلخسته به پرواز شب تار
در حیرت کوچ از دل ظلمانی خویشم

آرام دل و مطمئنم از سفر خویش
تا در ره آن یار جمارانی خویشم