درونم را از دل خاک بیرون کشیدم و در سینه‌ام جای دادم، اما

درونم را از دل خاک بیرون کشیدم و در سینه‌ام جای دادم، اما دیگر چیزی جز خاک سرد و بی‌حس نیست. شور و اشتیاقی نمی‌ماند، فقط امیدی خاموش که روزی شاید دوباره زنده‌ام کند. در دل تنهایی، غم‌های قدیمی را می‌چرخم، اما کسی نیست که بغضم را ببرد و دلم را آرام کند. هر تعارف و سخن گفتن درباره درد، فقط رنج را عمیق‌تر می‌کند؛ چون هیچ‌کس نمی‌فهمد، و من هم نمی‌خواهم کسی بداند.

برایم سخت است بر زبان آوردن حقیقت، چون ترجیح می‌دهم در سکوت غم‌هایم بپوسم و سهم‌ام را تنها بنشینم در این انزوای بی‌پایان. شاید اگر کسی بیاید و بپرسد، جواب می‌دادم: «این دختر سرزنده، چرا حالا در خودش زندانی شده؟» اما در عوض، ترجیح می‌دهم خاموش بمانم و در تاریکی احساساتم، خودم تنها بمانم. چون حقیقت، همیشه سنگین است، و حرف زدن درباره‌اش، جرم به نظر می‌آید. پس سکوت، تنها پناهم است، جایی که آرامش در پسِ آن تلخ است...