هنگامی که به سراغ آتش آمد از کرانه راست دره در آن سرزم

هنگامی که به سراغ آتش آمد، از کرانه راست درّه، در آن سرزمین پر برکت، از میان یک درخت ندا داده شد که: «ای موسی! منم خداوند، پروردگار جهانیان
(سوره مبارکه قصص، آیه ۳۰)
تفسیر:
هنگامى که به سراغ آتش آمد (دید آتشى است نه همچون آتش‌هاى دیگر خالى از حرارت و سوزندگى، بلکه یکپارچه نور و صفا. در همین حال که موسى علیه‌السلام سخت در تعجب فرو رفته بود) ناگهان از ساحل راست وادى، در آن سرزمین بلند و پر برکت، از میان یک درخت، ندا داده شد که اى موسى منم خداوند، پروردگار عالمیان! (فَلَمّا أَتاها نُودِیَ مِنْ شاطِئِ الْوادِ الأَیْمَنِ فِی الْبُقْعَةِ الْمُبارَکَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَنْ یا مُوسى إِنِّی أَنَا اللّه رَبُّ الْعالَمِین شاطِىء به معنى ساحل و وادِى به معنى درّه یا محل عبور سیلاب و أَیْمَن به معنى راست و صفت است براى شاطى و بُقْعَه به معنى قطعه زمینى است که نسبت به اطرافش مشخص است
بدون شک، خداوند قدرت دارد امواج صوتى را در هر چیز بخواهد؛ بیافریند. در اینجا در میان درخت ایجاد کرد، چرا که مى خواهد با موسى سخن بگوید، و موسى جسم است و داراى گوش، و نیازمند به امواج صوتى، البته بسیارى اوقات پیامبران از طریق الهام درونى وحى را مى گرفتند، و گاه در خواب، ولى گاهى نیز از طریق شنیدن امواج صوتى بوده است، و به هر حال به هیچ وجه جاى این توهم نیست که براى خدا جسمى قائل شویم
در بعضى از روایات آمده، موسى علیه‌السلام هنگامى که نزدیک آتش رسید دقت کرد، دید از درون شاخه سبزى، آتش مى درخشد، و لحظه به لحظه پرفروغ تر و زیباتر مى شود با شاخه کوچکى که در دست داشت خم شد تا کمى از آن بر گیرد، آتش به سوى او آمد وحشت کرد، و عقب رفت! گاه او به سوى آتش مى آمد و گاه آتش به سوى او، که ناگهان ندائى برخاست و بشارت وحى به او داد، و به این ترتیب از قرائن غیر قابل انکار، براى موسى، روشن شد که این ندا، نداى الهى است و نه غیر آن
(تفسیر نمونه ذیل آیه ۳۰ سوره‌ مبارکه قصص)