من شاعر نبودن های تو

من شاعر نبودن های تو

و دلتنگی های توام

آنقدر دلتنگ هستم

که از شعر هایم

دوست داشتن و دلتنگی تو

میبارد

به ته شعرهایم که میرسی

حجم دلتنگی و بغض را

از حروف به حروف واژه ها میفهمی

انقدر واضح

که انگار شاعر شعر

مثل ابرهای سیاه پاییزی

صدای بغض هایش شبیه

رعد و برق شده است میبارد و میبارد

درد کشنده ای است

باهمه وجودت کسی را دوست داری و

به ناچار از او دور مانده ای

دلتنگی و انتظار برای پایان فراق

به کنار

درد نبودنت ،

جانی نمیگذارد فقط

می گریم و از دوست داشتن بی حد و مرزت

تا لحظه رسیدن به آغوشت

از ته دل از تو برای تو می نویسم

دوستت دارم تا پای آخرین نفس

ای دست یافتنی دور از من