عطر یاس می دهد

عطر یاس می دهد
هوای تو
وقتی
پشت پنجره ی یاد
صبحم را شب می کنم،
ذهنم چون پروانه ای
مست از تو می شود
می نشیند بر غنچه ی محبتی
از لبانت که همرنگِ
لاله ی واژگون آغوشت است
و گم می شود
پروانه ی ذهنم
در عرض زمان و تاریکی شب
و پیداشدنش چه اسان می شود
با چند قطره باران
از تن تشنه ی باغ!

چه عطری داشت این طی زمان
در هوای تو!

دورت بگردم الهی..قربونت برم همنفسم..بدددددد دلم برات تنگ شده..عمرم...