بیاید یه قول بدیم به خودمون که آدما رو در سخت ترین شرایطش

بیاید یه قول بدیم به خودمون که آدما رو در سخت ترین شرایطشون تنها نذاریم!
نذاریم فکر کنند بی پشت و پناهن...
نذاریم فکرکنند بازم باید فقط به خودشون تکیه کنند!
نذاریم فکر کنند اهمیتی برامون ندارند...
نذاریم احساس کنند که تنهان، حتی اگر واقعا هم تنها باشند!
میفهمید از چی حرف میزنم؟!
از قوت قلب بودن...از انسانیت...!
از همین دو تا کلمه ی " من کنارتم"
آدما نیاز دارند به امید...
به دلگرمی...
این کمترین چیزا رو از آدم های اطرافمون دریغ نکنیم، باشه؟!